Vorig blog Slow Kids schreef ik dat bij jou radartjes kunnen zijn gaan draaien na het lezen van het vorige verhaal en je het kan zijn dat je het (her)kent uit je omgeving, van documentaires of uit het verhaal van mensen online die deze positie en dynamiek in hun jeugd hebben ervaren met hun ouder.
Carl Honoré heeft hierover een boodschap van hoop en positiviteit. En het is weer een pareltje dus ik neem de tekst in zijn geheel hieronder over:
‘Maar laten we niet te lang bij de pakken neer zitten. We hebben al gezien dat de geschiedenis onder meer leert met de jeugd zelden zo miserabel is gesteld is als de doemdenkers het voorstellen. Tegenwoordig zijn er meer dan genoeg mooie kanten aan jong zijn. Veel kinderen hebben een nauwe ,gemakkelijkere band met hun ouders dan ooit te voren in de geschiedenis. De wereld biedt veel goede mogelijkheden om te leren, te reizen en plezier te hebben. Het internet biedt alle bedwelmende avonturen van een nieuw grensgebied.
Maar er is ook veel misgegaan..
De lichamelijke en geestelijke gezondheid van kinderen is tanende. Velen van hen kunnen niet vrijuit buitenspelen , niet hun eigen levenskoers bepalen, niet een zandkorrel de wereld ontwarren. Ze groeien op met een enorme angst voor mislukking en in de verwachting dat alles op een dienblad wordt gepresenteerd.Het ouderschap loopt het gevaar gekkenwerk te worden, vol paniek, schuldgevoel en teleurstelling, waardoor ze niet gemakkelijk met het welzijn van andermans kinderen begaan zijn, of hen zelfs maar vertrouwen.
Wanneer heb jij voor het laatst kinderen in je straat zien spelen? Of wanneer heb je voor het laatst een groepje jongeren zonder toezicht gezien, zonder dat je er van op keek?
Toch is er hoop…
De geschiedenis is heeft nog een andere les in petto, namelijk dat de kindertijd zich ontwikkelen kan. De druk om onze kinderen van alles het beste te geven en hen in alles de beste te laten zijn,is weliswaar sterk maar niet onweerstaanbaar. Er is niemand die met een pistool dwingt om de volgende generatie op te voeden met de neurotische ijver van Hester Thrale. We kunnen veranderen, het kalmer aan doen.
Hoe je daarmee begint?
Daarover lees je in de volgende blog..tot dan!
